Beste lezer, die mijn hele verhaal heeft gelezen...

Ik dank je daarvoor. Laat ik besluiten met nog een paar woorden...

Ik heb veel mensen ontmoet in Cuba. Velen waren op zoek naar dollars, enkelen vonden het alleen al leuk dat ze mij konden rondleiden en lieten het aan mij over of ik hen daarvoor wilde belonen. Sommige mensen waren gewoon blij dat ze een lift kregen; velen overwonnen hun natuurlijke, ontwapenende verlegenheid en vroegen me of Cuba me beviel, wat ik van het land en de mensen vond, en nog veel meer. Sommige mensen hebben me hun levensverhaal verteld. Ik geloof dat ik al in mijn eerste vijf dagen dicht genoeg bij het dagelijks leven ben gekomen om me er een mening over te kunnen vormen. Ik bewonder deze mensen die weinig hebben, maar ondanks dat bereid zijn om te delen, die hun waardigheid behouden onder moeilijke omstandigheden, die gebruiken wat er voorhanden is en in staat zijn om er iets nieuws van te maken.

Misschien heb je dit verhaal gelezen uit pure nieuwsgierigheid. Misschien hou je van reisverhalen en probeer je je voor te stellen hoe het leven in andere landen verloopt. Misschien heb je wel plannen om naar Cuba te gaan en bereid je je voor door dit soort verhalen te lezen - voor welk doel het Internet overigens een geschenk uit de hemel is. Wat ook je motivatie is, ik hoop dat je het met plezier gelezen heb en ik zou het erg leuk vinden als juist dit verhaal je ertoe aanzet om er zelf naartoe te gaan.

Chau Cuba, espero verte pronto.


Ik stel je op prijs.