Dag 16 - Maandag, 13 december 1999

De lifters van vandaag zijn een jongen die een militaire opleiding volgt en twee meisjes; ze moeten allen naar Havana, net zoals ik. Het is een gemakkelijke rit over de Autopista Nacional. De enige keer dat ik echt moet opletten waar ik rijd, is als er een dozijn kalkoengieren de resten van een of ander dood dier van het wegdek van de rechterbaan aan het schrapen zijn.

Mijn passagiers begrijpen niet helemaal waarom ik in de lach schiet als we iemand op de middenberm zien staan die een grote streng met bollen ajo vasthoudt en die probeert te verkopen. Dit is weer zo'n moment dat ik zou willen dat ik beter Spaans sprak, omdat ik dan zou kunnen uitleggen dat als dit Nederland was, dat het dan niet lang zou duren voordat de politie of mannen in witte pakken zouden verschijnen en de man op een veilige plek zouden opsluiten. En wat moet je nou in hemelsnaam doen met knoflook op de snelweg?

We naderen Havana en het verkeer wordt steeds drukker. Op een zeker moment tel ik tenminste vier voertuigen op de volgende kilometer snelweg :) Ik ben van plan om direct door te rijden naar de Malecón, maar om te voorkomen dat ik vast kom te zitten in het stadsverkeer van Havana wil ik via de Vía Monumental rijden. Eén van de meiden overtuigt me ervan dat ze een route door de stad kent die más cerca is en ook voor hen beter uitkomt om uit te stappen. De route voert ons langs het Capitolio, en als ze uitstappen en me bedanken raden ze me aan om dit gebouw zeker te gaan bezoeken.

U van HavanaJosé MartíHotel Capri, voormalige verblijfplaats van gangsters uit de VS. Het is nogal een sjofele tent, maar het ligt erg gunstig als uitgangspunt voor de wandelroute door Vedado zoals beschreven in LP. Ik hoor Ricardo mij nog waarschuwen om heel voorzichtig te zijn als ik door Havana loop, dus besluit ik om voor de verandering mijn camera maar eens in de hotelkamer te laten en te onthouden waar ik foto's van wil maken. Overal staat politie - mijn persoonlijke veiligheid is absoluut niet in gevaar. Ik moet zeggen dat ik niet echt onder de indruk ben van wat Vedado te bieden heeft. De toegang tot de universiteit van Havana is aardig, de Plaza de la Revolución moet je gezien hebben en de Necrópolis Cristóbal Colón is best een wandeling waard, maar verder...

Sommige dingen veranderen nooit. Op mijn weg terug loop ik door Calle 23 en zie een meisje op de stoep voor een huis zitten. Zij ziet mij ook en op het moment dat ik haar voorbijloop fluistert ze deze onsterfelijke woorden in mijn richting: Amigo, ¿psst, psst?