Dag 15 - Zondag, 12 december 1999

Cueva de los PecesTwintig dollar voor twee kopjes café cubano. Ik weet dat de barman van Restaurante El Cenote een geintje maakt; hij probeert alleen maar uit in hoeverre ik het Spaans beheers en tot zijn verbazing begrijp ik hem ook nog. Als gevolg van het geregelde bezoek van groepen toeristen aan deze plek spreekt hij wat Engels, Duits en Frans. Blijkbaar hebben de eigenaars van het restaurant zich ook heel snel aangepast aan de wetten van het kapitalisme, omdat ze nu een toegangsprijs heffen van een dollar om de Cueva de los Peces van 70 meter diep te bezichtigen.

Welkom in Playa Girón...Voor de gevallenenHet is natuurlijk geen toeval dat het grote toeristencomplex in Playa Girón op de plek van de invasie is gebouwd. De acties gedurende de invasie zijn gedetailleerd weergegeven in het nabijgelegen Museo Girón. Wat op mij de meeste indruk maakt, zijn de vitrines met persoonlijke bezittingen van mannen die in de gevechten omgekomen zijn. Een verbrande identiteitskaart, een overhemd en broek met scheuren die veroorzaakt zijn door granaatscherven, kleren met bloedvlekken; al met al geeft het een indringend beeld van de gebeurtenissen. De boodschap is natuurlijk dat dit een schaamteloze aanval van Amerikaande imperialisten was tegen een zelfstandige staat en dat die aanval met succes is afgeslagen.

Vis, garnalen, kreeft en, jazeker, cocodrilo vlees. Menu van een plaatselijke paladar. Ik besluit om zelf maar eens een kijkje te nemen in de Criadero de Cocodrilos in Boca de Guamá. De krokodillenfarm is heel aardig om te bekijken, maar waar ik me echt over verbaas en wat me lichtelijk irriteert is het belachelijke aantal souvenirwinkels, waarvan de meeste dezelfde soort T-shirts, houten beeldjes en wat dies meer zij aanbieden. Ik ga een winkeltje binnen waar een dame achter de toonbank staat. Een ander zit naast de deur. Afgaande op hun gelaatsuitdrukking zijn beide dames erg blij dat ze dit werk mogen doen, maar als ik hun vertel dat ik op zoek ben naar een bandera Cubana lijkt het wel alsof ze ineens ontwaken uit een boze droom. Een prachtige glimlach breekt door en ze zijn heel behulpzaam om me uit te leggen bij welke winkel ik het maar eens moet proberen. Helaas is de winkel dicht op zondagmiddag. Nou ja, je kan niet alles hebben...

Cubaanse nationale TV. Een hoop mensen zijn bijeengekomen om...ik weet het niet precies. Ik zie een podium waar ambtenaren, muzikanten, militairen en zelfs een schoolmeisje in haar roodwitte uniform naar de menigte staan te roepen. Het gaat over een jongen die in de Verenigde Staten wordt vastgehouden. Op een bord staat Liberen a Elián. Ze verklaren allemaal dat ze tegen het imperialisme zijn, prijzen Fidel Castro Ruz uit de grond van hun hart en eindigen hun toespraken met

ˇPatria o muerte!

ˇSocialismo o muerte!

ˇVenceremos!

Nu moet ik toegeven dat ik niet precies weet waarom deze mensen bijeengekomen zijn. Verder vind ik dat iedereen recht heeft op een eigen mening, maar als ik een schoolmeisje van acht of negen jaar dit soort leuzen naar de menigte zie schreeuwen, dan word ik daar misselijk van.